Oι αρχές μας - Oι στόχοι μας

ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η κρίση διέψευσε με τον πιο οδυνηρό τρόπο την πίστη των μεταπολεμικών γενεών στη συνεχή πρόοδο, που όλοι θα είχαν μερίδιο. Η προσδοκία ότι κάθε γενιά θα ζει καλύτερα από την προηγούμενη, αποδείχθηκε απατηλή. Κι έτσι, η ζωή για μας τους Έλληνες γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Άνθρωποι σε ώριμη φάση της σταδιοδρομίας τους, ξαφνικά βρίσκονται χωρίς δουλειά. Πολλές επιχειρήσεις κλείνουν, ειδικά οι πιο μικρές. Η αγροτική παραγωγή καταρρέει, η βιομηχανία καταστρέφεται, η πραγματική οικονομία φυτοζωεί, οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν, η τοπική αυτοδιοίκηση πλήττεται, οι αποταμιεύσεις εξανεμίζονται.

Οι νέοι, για να βρουν δουλειά, πρέπει ξανά και ξανά να εργαστούν σε επιδοτούμενες θέσεις με ελάχιστη αμοιβή, να παραμείνουν για χρόνια υποαπασχολούμενοι και κακοπληρωμένοι, να αργήσουν να κάνουν οικογένεια, ή να δεχθούν μια θέση εργασίας που έχει ελάχιστη σχέση με τις σπουδές και τις ικανότητές τους. Η ασφάλεια στην καθημερινή ζωή, έχει πλέον υπονομευτεί: Κάθε θέση απασχόλησης, κάθε επιχείρηση, κάθε σχέδιο απειλείται διαρκώς, το ίδιο και το εισόδημα των απλών ανθρώπων. Όλο και περισσότεροι, αντιμετωπίζουμε όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες.

Την ίδια ώρα, βιώνουμε το συλλογικό τραύμα της ταπείνωσης, της αποτυχίας και της απομόνωσης της χώρας μας στην Ευρώπη και τον κόσμο, που δεν μπορούν πια να κρυφτούν πίσω από τη μεγαλοστομία και τις φανφάρες των επισήμων.

Έτσι θα ζήσουμε από εδώ και πέρα;

Αποφασίσαμε να μην παραδοθούμε στη μοιρολατρία, ούτε να υποκύψουμε στην τυφλή οργή. Θέλουμε και μπορούμε κάτι να κάνουμε, όλοι μαζί. Είναι η ώρα για τη μεγάλη στροφή.

Εμείς οι Έλληνες, μπορούμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο.
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ

Ας μην κλείνουμε άλλο τα μάτια. Ο πραγματικός μας αντίπαλος είναι η παρασιτική Ελλάδα των εξαιρέσεων κι όχι των κανόνων, της αρπαχτής, της φοροδιαφυγής, των προνομίων, των κυκλωμάτων, των κολλητών, της διαπλοκής, της διαφθοράς, του λαϊκισμού, των πελατειακών σχέσεων. Είναι όλοι αυτοί που σφετερίστηκαν το πλεόνασμα και τους πόρους των προηγούμενων δεκαετιών, και το μετέτρεψαν σε χρέος. Είναι όσοι ακόμη και σήμερα επιμένουν στους τρόπους που οδήγησαν τη χώρα μας σε απομόνωση στην Ευρώπη, την οικονομία στη χρεωκοπία, τους πολιτικούς θεσμούς σε ανυποληψία, την κοινωνική συνοχή σε διάλυση, το ασφαλιστικό σύστημα σε κατάρρευση, το μέλλον της νέας γενιάς σε αβεβαιότητα και ήδη τα πιο καλά μυαλά της χώρας σε φυγή στο εξωτερικό.

Η μεγάλη ελπίδα είναι η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα που παράγει και δημιουργεί, που επιμένει και που αντιστέκεται στις δυσκολίες. Είναι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που πασχίζουν, που δημιουργούν αξία για τους ίδιους και για τη χώρα, που επιδιώκουν την πρόοδο, που επενδύουν στη δουλειά τους, στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, στον κόσμο των επιχειρήσεων, στην αγροτική παραγωγή, στη δημόσια διοίκηση, στις επιστήμες, τα γράμματα και τις τέχνες, παντού.

Αυτές οι δυο Ελλάδες, δεν μπορούν άλλο να συνυπάρχουν  υπό την ηγεμονία της παρασιτικής Ελλάδας.

Ο παρασιτισμός εξοντώνει κάθε ικμάδα του τόπου μας. Ο παρασιτισμός έφερε την οπισθοδρόμηση και μας σπρώχνει στην παρακμή. Καλωσορίζουμε λοιπόν την αναμέτρηση. Παίρνουμε θέση.

Είναι η ώρα για την σωτήρια και λυτρωτική αντεπίθεση.

Η Ελλάδα που παράγει, εμείς οι δημιουργικοί Έλληνες, θα αλλάξουμε το πεπρωμένο. Για να νικήσει όμως η Ελλάδα της παραγωγής και να ηττηθεί οριστικά ο παρασιτισμός, δεν αρκεί μια αλλαγή προγράμματος.

Χρειάζεται κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιώδες, που φτάνει μέχρι την ριζική αναθεώρηση των αξιών και του προσανατολισμού της κοινωνίας μας: 

Χρειάζεται αλλαγή ιστορικής πορείας. Χρειάζεται μια δημοκρατική επανάσταση.

Τέσσερις θεμελιώδεις στόχοι δίνουν νόημα και προσανατολισμό στον αγώνα μας να αλλάξουμε το πεπρωμένο και συγκροτούν το δικό μας όραμα για τη χώρα:

1.ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Η Ελλάδα είναι υποδουλωμένη στο χρέος της. Η υπερχρέωση και η διεθνής επιτήρηση της εθνικής οικονομίας, συνεπάγονται απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στη λήψη αποφάσεων για κρίσιμους τομείς της δημόσιας πολιτικής στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε ό,τι αφορά τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, ακόμη και τα εθνικά θέματα. Δεν είμαστε πια αυτεξούσιοι εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τα άλλα κράτη-μέλη.

Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας δεν σημαίνει εθνική περιχαράκωση, ούτε απομόνωση της Ελλάδας στη γωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή, ακόμη χειρότερα, έξω από αυτήν. Σημαίνει το δικαίωμα η ίδια η χώρα να λαμβάνει κυριαρχικά τις αποφάσεις που την αφορούν στο τωρινό στάδιο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όσο και το δικαίωμα να συμμετέχει ισότιμα στον διάλογο και την λήψη αποφάσεων στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για να ανακτήσει η Ελλάδα την εθνική της κυριαρχία, όπως οι υπόλοιπες χώρες-μέλη της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αρκεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους της.
Ούτε η αντιμέτωπιση αυτή μπορεί να είναι επιπόλαιη και περιστασιακή.

Αν δεν απαλλαγεί η κοινωνία και η οικονομία μας από τις δομές και τις αντιλήψεις που διόγκωσαν το δημόσιο χρέος, το κρατικό έλλειμμα και το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών, το σημερινό δραματικό πρόβλημα θα επαναληφθεί.

Επιπλέον, η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας δεν έχει μόνο οικονομικές διαστάσεις, αλλά και εσωτερικές πολιτικές όψεις. Απώλεσε κυριαρχικά της δικαιώματα η Ελλάδα όχι λόγω ήττας σε πόλεμο, αλλά λόγω της διαχρονικής πολιτικής εμμονής να ευνοηθούν οι ίδιοι και οι ίδιοι, ακόμα και όταν η οικονομία της χώρας δεν το άντεχε. Πάντοτε με την ίδια δήθεν εύκολη λύση, δηλαδή τον εξωτερικό δανεισμό, μέχρι βεβαίως η στρόφιγγα των αγορών να κλείσει ερμητικά. Εάν συνεχιστούν οι υπεκφυγές και οι τακτικισμοί, εύκολα η οικονομία θα ξαναπέσει σε κατάσταση υπερχρέωσης και εφόσον αυτό συμπέσει με την επόμενη αναταραχή της παγκόσμιας οικονομίας, αναπόδραστα θα οδηγηθούμε σε νέα οικονομική κρίση. Σε νέα εξάπλωση της φτώχειας και των εισοδηματικών ανισοτήτων, νέα εξωτερικά επιβαλλόμενη επιτήρηση της εθνικής οικονομίας, νέα απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και ανυποληψία. Άρα επείγει κάτι βαθύτερο από την αντιμετώπιση της τρέχουσας υπερχρέωσής της πατρίδας μας. Επείγει με στρατηγική και πολιτικές που θα αποφασιστούν τώρα, η απαλλαγή από μας από τον κίνδυνο της μελλοντικής επανάληψης της υπερχρέωσης της Ελλάδας.

Κατά συνέπεια, η αναμέτρηση με το χρέος,
είναι η αναμέτρηση με τον παρασιτισμό και την στασιμότητα.
Η εξάλειψη του χρέους απαιτεί τον ριζικό αναπροσανατολισμό της οικονομίας μας,
για να παράγει πλούτο και αξία για τη χώρα και τους πολίτες.

Η αναμέτρηση με το χρέος, δεν είναι ζήτημα μόνο οικονομικό, πολιτικό ή ταξικό. Είναι πρώτιστα εθνικό ζήτημα, που απαιτεί πανστρατιά όλων των δημιουργικών και παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Για να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία, χρειάζεται να θεμελιώσουμε μια στέρεη, βιώσιμη ανάπτυξη για τη χώρα και τους πολίτες. Προϋπόθεση λοιπόν είναι η παραγωγική ευημερία για την οικονομία και την κοινωνία μας.

2.ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Η επαγγελία της ανάπτυξης έχει καταντήσει μια καθολική κοινοτοπία, κατάλληλη μόνο για το κομψό, παράλληλο σύμπαν των συνεδρίων, πολύ μακριά από την πραγματική ζωή. Ακόμη και σε εκείνες τις μεριές του πλανήτη που η οικονομική μεγέθυνση καλπάζει, η ευημερία των απλών ανθρώπων δεν ήρθε ποτέ ή κράτησε λίγο. Ακόμη χειρότερα στην πατρίδα μας, μπροστά στα ερείπια της οικονομίας που αφήνουν πίσω τους η κρίση χρέους, οι χαμένες ευκαιρίες τόσων δεκαετιών και η έλλειψη πολιτικής τόλμης των τελευταίων ετών, συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι η ανάπτυξη στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν κίβδηλη -και τώρα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Κι όμως, μπορούμε ακόμη να επιτύχουμε την παραγωγική ευημερία για την οικονομία και την κοινωνία μας, ώστε να βρει η Ελλάδα την θέση που της αξίζει στην παγκόσμια αγορά.

Παραγωγική ευημερία είναι η στέρεη ανάπτυξη, που θεμελιώνεται στην καινοτομία, την ποιότητα, την υψηλή τεχνολογία. Τελικά, είναι το στοίχημα ενός νέου οικονομικού πολιτισμού, που παράγει ποιότητα ζωής και ευτυχία για τους απλούς ανθρώπους.

Στην αφετηρία αυτής της προσπάθειας, χρειαζόμαστε ένα παραγωγικό συμβόλαιο μεταξύ των γενεών, που εκφράζει και υποστηρίζει όσους παράγουν υλική αλλά και πνευματική αξία, τη μεσαία τάξη, τα δυναμικά στρώματα των εργαζόμενων επιχειρηματιών, των στελεχών, των επιστημόνων και των επαγγελματιών, τους σύγχρονους αγρότες, την λησμονημένη εργατική τάξη, όλους εμάς. Από την δουλειά μας και την πρόοδό μας θα προκύψει το πλεόνασμα για να χτίσουμε την ισότιμη κοινωνία και τα κοινά αγαθά που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη.

Αυτό το παραγωγικό συμβόλαιο στηρίζεται σε δέκα θεμελιώδεις και δεσμευτικές επιλογές:

  1. Η καινοτομία, η τεχνολογία, τα άϋλα αγαθά, η δύναμη της επινόησης, καταλαμβάνουν πλέον δεσπόζουσα θέση στην πολιτική οικονομία της παγκοσμιοποίησης. Επενδύουμε σε αυτούς τους τομείς, για να συμμετέχει δυναμικά και πρωταγωνιστικά η Ελλάδα στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
  2. Το ανυπολόγιστης αξίας φυσικό περιβάλλον και το κλίμα της χώρας μας, δεν αποτελούν αναλώσιμους πόρους αλλά αποφασιστικούς συντελεστές και συμμάχους της βιώσιμης ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, η συνταγματική πρόνοια για το περιβάλλον και η νόμιμη προστασία του, δεν είναι γραφειοκρατία αλλά δημιουργικό εργαλείο για την ευημερία του τόπου μας.
  3. Επιλέγουμε να δώσουμε την μάχη της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της διακεκριμένης ποιότητας, όχι της φθηνής ποσότητας. Θέλουμε όλα τα ελληνικά γεωργικά και βιομηχανικά προϊόντα, αλλά και οι υπηρεσίες, να είναι ύμνος στην ποιότητα, έμπρακτη απόρριψη της ασχήμιας, προβολή του ελληνικού ήθους και της ποιοτικής και αισθητικής αντίληψης για τη ζωή.
  4. Βλέπουμε στις μικρές επιχειρήσεις, το υπαρκτό συγκριτικό πλεονέκτημα της ελληνικής οικονομίας. Στην οικονομική ιστορία του δυτικού κόσμου, οι μικρές επιχειρήσεις ήταν πάντα η πηγή της καινοτομίας, τα φυτώρια της έμπνευσης και του αυτοσχεδιασμού. Από τις οικονομίες κλίμακος, περνάμε στις οικονομίες από τη συσσωμάτωση των μικρών επιχειρήσεων και των startups, σε μεγάλες κυψέλες ανταγωνισμού και συνεργιών, προσβλέποντας στις ελληνικές Σίλικον-Βάλλεϊ ή Εμίλια-Ρομάνα. 
  5. Απέναντι στην ατελέσφορη, ανόητη λιτότητα των συντηρητικών εγχώριων και διεθνών κύκλων, αντιτάσσουμε ένα ευφυές, αν και επίπονο, σχέδιο εξοικονόμησης και αξιοποίησης των πόρων και του αναξιοποίητου δυναμικού της ελληνικής οικονομίας.
  6. Δίνουμε μάχη για την απασχόληση των νέων, την προστασία της επαγγελματικής εξέλιξης, αγωνιζόμαστε εναντίον της πρόσκαιρης και επισφαλούς εργασίας.
  7. Αυτοσκοπός και προτεραιότητά μας είναι να χτίσουμε ισχυρές, μεγάλες και μικρές, ελληνικές επιχειρήσεις για τις οποίες μπορούμε όλοι να είμαστε υπερήφανοι, όχι πλούσιους ιδιοκτήτες πτωχευμένων εταιριών.
  8. Το κράτος πρέπει να μικρύνει ποσοτικά, αλλά ταυτόχρονα να μεγαλώσει ποιοτικά, όπως και η δυνατότητά του να ρυθμίσει, να πείσει, να προσφέρει, αλλά και να επιβάλει δίκαιους κανόνες σε όλους.
  9. Στρατευόμαστε σε έναν έλλογο οικονομικό πατριωτισμό, για την υποστήριξη και την προώθηση της ελληνικής παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών σε όλο τον κόσμο.
  10. Λέμε όχι στις ρυθμίσεις που ευνοούν τις μικρές ολιγαρχίες και τις συντεχνίες, σε βάρος των πολλών.

Η απελευθέρωση του δυναμικού της ελληνικής οικονομίας, θα καταστήσει τη βιώσιμη, παραγωγική ευημερία ρεαλιστικό στόχο και χειροπιαστή προοπτική για την οικονομία και την κοινωνία μας. 

Η ελευθερία στην οικονομία είναι προϋπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης
κι εχθρός του κρατισμού και του συντεχνιασμού.
Ο χωρισμός κράτους και οικονομίας με αυτήν την έννοια θα είναι ευεργετικός.

Η παραγωγική ευημερία, στο πλαίσιο ενός νέου οικονομικού πολιτισμού, μπορεί να πραγματωθεί μόνο σε μια κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης όπου το κοινό περί δικαίου αίσθημα θα είναι πανίσχυρο.

3.ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η δημοκρατία, έχει να κάνει με την ισότητα. 

Δίχως την ισότητα στα δικαιώματα αλλά και στις υποχρεώσεις
σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής,
δεν υπάρχει καμία δυνατή ισότητα σε κανέναν τομέα, μόνο η χίμαιρα της ισότητας.

Δεν υπάρχει ελευθερία εκεί όπου απουσιάζει η ισότητα, γιατί σε ένα ανισοκρατικό σύστημα οι ισχυροί πάντοτε θα επικρατούν. Γι' αυτό υπάρχει ενδημική διαφθορά και κυνισμός στο σύστημά μας. Και γι' αυτό απέναντι στην αλαζονεία των προνομιούχων, επιδιώκουμε την ριζική ισότητα.

Ιδιαίτερα τώρα που η χώρα μας δίνει μάχη επιβίωσης, το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, η πλέον θεμελιώδης, κρίσιμη και αποφασιστική παράμετρος για να κερδηθεί μια τέτοια μάχη.  Η γενικευμένη συναίσθηση αδικίας που επικρατεί στον τόπο μας, είναι απολύτως δικαιολογημένη. 

Η εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους ήταν και παραμένει εξαίρεση.
Ενώ η εφαρμογή εξαιρέσεων είναι μονίμως ο κανόνας.

Τρία μόνο παραδείγματα, αρκούν:

  • Η φορολογική δικαιοσύνη, που είναι προϋπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν εδραιώθηκε ποτέ. Οι φορολογικοί παράδεισοι για τους λίγους και ισχυρούς παραμένουν αλώβητοι από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματίες  υπερφορολογούνται και υφίστανται εξονυχιστικούς ελέγχους. Τα συμφέροντα της παρασιτικής Ελλάδας εξακολουθούν να επικρατούν σε βάρος της παραγωγικής Ελλάδας. 
  • Οι διάφορες λίστες μεγαλοκαταθετών σε τράπεζες του εξωτερικού («Λαγκάρντ», «Μπόγιαρνς» και άλλες) παρέμειναν αναξιοποίητες, με δικαιολογίες προσβλητικές για τη νοημοσύνη όλων μας και με προκλητική άρνηση της διεθνούς συνεργασίας για τον φορολογικό τους έλεγχο. Την ίδια στιγμή, οι μικροεπενδυτές ομολόγων του ελληνικού δημοσίου είδαν τις αποταμιεύσεις τους να χάνονται, ενώ το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων υποβαθμίζεται στο όνομα της σωτηρίας της χώρας.
  • Τα κλειστά επαγγέλματα δεν άνοιξαν, παρά μόνο επιλεκτικά, επειδή οι ισχυρές συντεχνίες απείλησαν την άβουλη εξουσία, την ίδια ώρα που εκατομμύρια άνεργοι, χωρίς φωνή αυτοί, ψάχνουν δουλειά.

Ωστόσο, η δικαιοσύνη δεν αρκεί, αν δεν συμπληρώνεται από την αλληλεγγύη.

Η Ελλάδα δεν δικαιούται να εγκαταλείψει κανέναν Έλληνα. 

Κάποτε ανησυχούσαμε για την κοινωνία των 2/3 που αφήνει στο περιθώριο το υπόλοιπο 1/3. Σήμερα, οι όροι αντιστράφηκαν και πλέον βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την κοινωνία του 1/3 που κινδυνεύει να αφήσει στην απελπισία τα υπόλοιπα 2/3. 

Απέναντι στην κοινωνία του ρίσκου των σαδο-φιλελεύθερων οικονομολόγων, απέναντι στη ανασφάλεια και την φρενιτώδη εμπορευματοποίηση των πάντων, αντιτάσσουμε την κοινωνία αλληλεγγύης, που φροντίζει να μην είναι κανείς μόνος στα σκαμπανεβάσματα της ζωής – την γέννηση, τη γονική μέριμνα, την εκπαίδευση, την ασφάλιση υγείας, την ασφάλιση κατά της ανεργίας, τη συνταξιοδότηση, τη φροντίδα των ηλικιωμένων, τον θάνατο.

Την ώρα που εκατομμύρια Έλληνες φτωχαίνουν, που χιλιάδες νέοι και νέες μεταναστεύουν, που συντελείται δραματική υποτίμηση των συνθηκών της ζωής μας, δεν ανεχόμαστε να δημιουργούνται ξανά οι νέες μικρές ολιγαρχίες των πολιτικών και των επιχειρηματιών της μεταπολίτευσης. 

Οι πολιτικές που ασκούνται τα τελευταία χρόνια υπακούν στη νοοτροπία του χθες που μας χρεοκόπησε, αναβιώνουν την Ελλάδα της κατανάλωσης
και όχι της παραγωγής.

Αν δεν γιατρευτεί η βαθιά πληγή στο περί δικαίου αίσθημα των πολιτών, αν δεν υπάρξει ισότητα και αλληλεγγύη, δεν μπορεί να υπάρξει επόμενη ημέρα.

Δεν είναι δυνατόν η κρίση να είναι πλήγμα για τους πολλούς και ευκαιρία για λίγους.

4.ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ας κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια: Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης, παρά την θετική συνεισφορά της, τελικά απέτυχε να προστατεύσει τα συλλογικά συμφέροντα των απλών ανθρώπων. Επέτρεψε την υπερχρέωση, τον πελατειασμό, την διαπλοκή, το πολιτικό χρήμα, τελικά την κακή διακυβέρνηση. Όμως, μόνο μία απάντηση υπάρχει: Περισσότερη και καλύτερη δημοκρατία!

Κοιτώντας πίσω, συνειδητοποιούμε πόσο υπονομεύθηκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία από την διαρκή εξουδετέρωση και τον ευτελισμό της Βουλής, από τις διαδοχικές πλειοψηφίες. Η πολιτειακή εκδοχή της Προεδρευόμενης Δημοκρατίας που υιοθετήθηκε το 1975, μεταλλάχθηκε σε πρωθυπουργικό συγκεντρωτισμό και, σε μια χώρα με ασθενική θεσμική παράδοση και επικυριαρχία της παρασιτικής οικονομίας, μας καθήλωσε σε μόνιμη πολιτική και οικονομική αναπηρία.

Ανάμεσα σε άλλα, οι συγκυριακοί εκλογικοί νόμοι που ευνοούν την άλωση του κράτους από την εκάστοτε πλειοψηφία, η νομοθεσία για τη χρηματοδότηση της πολιτικής που διευκολύνει τη διάδοση του μαύρου πολιτικού χρήματος στο ανελέητο κυνήγι του σταυρού προτίμησης, μέσω της γνωστής σε όλους διαπλοκής αρχηγικών κομμάτων, υποψήφιων βουλευτών, εθνικών και τοπικών ΜΜΕ και οικονομικών συμφερόντων, μαζί με τις -απαράδεκτες για ευρωπαϊκή χώρα- συνταγματικές εύνοιες ως προς την ευθύνη και τη λογοδοσία υπουργών και βουλευτών, έχουν συντελέσει στην υποβάθμιση της δημοκρατίας μας.

Γι’ αυτό χρειάζεται επειγόντως, τώρα και όχι αργότερα, να τολμήσουμε την αναγκαία πολιτική, πολιτειακή και συνταγματική αναθεώρηση, με όλες τις αναγκαίες δημοκρατικές εγγυήσεις, με στόχο την ριζική ανανέωση της δημοκρατίας μας και την ηθική επαναθεμελίωση της πολιτικής.

Ηθική επαναθεμελίωση της πολιτικής σημαίνει πολιτική έντασης ιδεών, όχι πολιτική εξυπηρέτησης των λίγων, ορατών πια σε όλους, ομάδων συμφερόντων, των μικρών και μεγάλων ολιγαρχιών. 

Σημαίνει θεμελίωση μιας πολιτικής που δεν θα είναι δέσμια κέντρων επιρροής στη διαμόρφωση και εφαρμογή των νόμων. Η πολιτική εξυπηρέτησης των λίγων έχει προκαλέσει την κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης. Έχει διευρύνει τις οικονομικές ανισότητες και έχει βλάψει τη νέα γενιά, που εύλογα αποστρέφεται την πολιτική. Έχει οδηγήσει σε κοινωνικό οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο την χώρα. 

Γι’ αυτό, προσβλέπουμε σε μια δημοκρατική πολιτική κοινότητα, όπου οι πολίτες μπορούν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, με απόλυτη διαφάνεια και αποτελεσματική συμμετοχή στις αποφάσεις. Προσβλέπουμε σε μια αγωνιστική δημόσια σφαίρα, με αντιπαράθεση δημοκρατικών πολιτικών θέσεων και διάλογο γύρω από τις δυνατές εναλλακτικές λύσεις.

Γι αυτό επιδιώκουμε τη ριζοσπαστική ανακατεύθυνση της δημοκρατίας μας, που μπορεί:

  • να δώσει ένα νέο πολιτειακό υπόδειγμα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας
  • να πραγματώσει την ανεξαρτησία της πολιτικής
  • να βάλει τέλος στο βραχυκύκλωμα το δημοκρατικού ελέγχου που προκαλεί ο συγκεντρωτισμός της εκτελεστικής εξουσίας, και η παντοδυναμία του πρωθυπουργού
  • να διαχωρίσει και πάλι τη νομοθετική από την εκτελεστική εξουσία
  • να βάλει τέλος στον κυνισμό της νομής της εξουσίας από τους εκάστοτε κυβερνώντες,
  • να επενδύσει στην αξιοκρατία,
  • να πει όχι στους επαγγελματίες πολιτικούς με την θέσπιση αποκλειστικής θητείας για όλα τα δημόσια αξιώατα, να πει ένα  μεγάλο ναι στην πολιτική ανανέωση.

ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Οι στρατηγικές επιλογές της εθνικής κυριαρχίας, της παραγωγικής ευημερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ριζοσπαστικής δημοκρατίας, συνθέτουν μια νέα μεγάλη ιδέα, στην οποία αξίζει να στρατευτούμε. Συνιστούν μία δημοκρατική πολιτική επανάσταση, ικανή να αποκαταστήσει τη χαμένη εθνική και ατομική μας αξιοπρέπεια.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το καθεστώς της μεταπολίτευσης βρίσκεται σε κρίση και αναπόφευκτα θα αλλάξει. Όμως, δεν θα αλλάξει αναγκαστικά προς το καλύτερο. Αυτή λοιπόν είναι η πολιτική και ηθική επιλογή σε αυτή την εποχή της μετάβασης.

Η Ελλάδα μας, είναι η Ελλάδα των πολιτών που επιδιώκουν την πρόοδο, των εργαζομένων που παράγουν αξία, των δημιουργών που θέλουν να απελευθερώσουν το πνεύμα, των ανώνυμων ακτιβιστών που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα και τα κοινωνικά δικαιώματα, όλων όσων δρουν για το κοινό καλό.

Σκοπός μας είναι να θέσουμε σε ισχύ το θεμελιώδες συμβόλαιο ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Έλληνες: Ότι η εργασία, η προσπάθεια, το ταλέντο, η αξία οδηγούν σε καλύτερη ζωή.

Δεν θέλουμε επικοινωνία, θέλουμε δράση. Δεν χρειαζόμαστε αφηγήσεις, θέλουμε την αλήθεια. Δεν θέλουμε άλλη διαπραγμάτευση, θέλουμε σχέδιο και δουλειά.

Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα ασπόνδυλο κοινωνικό δίκτυο, αλλά ένα ρωμαλέο, πλειοψηφικό ρεύμα των δημιουργικών Ελλήνων και Ελληνίδων, του ελληνικού λαού, που θα αλλάξει το πεπρωμένο του έθνους μας.