Η πολιτική κρίση

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Πολιτική αναξιοπιστία, απώλεια εμπιστοσύνης, αποχή. Το τρίπτυχο της πολιτικής κρίσης. Η Ελλάδα σήμερα δεν βρίσκεται απλώς σε πολιτικό τέλμα. Στην πραγματικότητα βρίσκεται σε πολιτικό αδιέξοδο. Αυτό το πολιτικό αδιέξοδο ορίζεται με πολύ συγκεκριμένο κι ανησυχητικό τρόπο. Είναι βασικά η απόσυρση της εμπιστοσύνης των πολιτών από το πολιτικό σύστημα που τείνει να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά. Η πρωτοφανής αποχή που εκδηλώθηκε στις τελευταίες εκλογές είναι απλώς μία έκφανση αυτού του πολιτικού αδιεξόδου.

Από την μια, πολιτική αναξιοπιστία και πολιτικό ψέμα.
Συνεχώς, άλλα λένε, άλλα εννοούν και στο τέλος άλλα κάνουν.
Από την άλλη, καθολική απουσία συνολικής στρατηγικής,
συγκεκριμένων σχεδίων, ρεαλιστικών προτάσεων εξόδου από την κρίση.

Το συναίσθημα ότι οι σημερινές πρόσθετες θυσίες στις οποίες η κυβέρνηση καλεί τους πολίτες δεν οδηγούν πουθενά και κατ' ουδένα τρόπο σε καμιά επάνοδο στην ανάπτυξη, αποξενώνει και πάλι το κομματικό σύστημα από τα κοινωνικά ερείσματα που μέχρι πρόσφατα το στήριζαν.

ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ. 

Αυτήν την κρίσιμη ώρα που η πραγματική οικονομία ξεψυχάει από ασφυξία, η κυβέρνηση επικεφαλής μιας ιστορικά και ιδεολογικά ανώμαλης πολιτικής συμμαχίας με βαθύ παρασκήνιο, της κρατάει το στόμα με το αναισθητικό για να μην μπορέσει να πάρει ανάσα.  Λένε πάλι ότι το πρόβλημα είναι αν θα πετύχει η δήθεν διαπραγμάτευσή τους.

Δήθεν διαπραγμάτευση που όσα χρόνια διεξάγεται,
μοναδικό αποτέλεσμα έχει όχι να τερματιστούν τα μνημόνια
αλλά να παραταθεί κι άλλο η διάρκεια ζωής τους.

Καθυστερήσεις, που πάντοτε στην κατάληξή τους είχαν τη λήψη πολύ δυσμενέστερων μέτρων για το λαό. Μοιραίες καθυστερήσεις που μας βούλιαξαν σε μια παρατεταμένο βάσιμο κίνδυνο για την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του Ευρώ. Η ύφεση και η ανεργία στην Ελλάδα επιδεινώθηκε δραματικά ως αποτέλεσμα αυτού του φόβου. Έτσι φτάσαμε και στο τραγικό πολιτικό αδιέξοδο.

Μοναδικό κλαδί στήριξης της κυβέρνησης, το κυβερνητικό παρελθόν της σημερινής αντιπολίτευσης.

Ό,τι καταλογίζει η κυβέρνηση στην αντιπολίτευση, χθεσινή κυβέρνηση, είναι σωστό. Ό,τι καταλογίζει η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση επίσης είναι σωστό.

Στην Ελλάδα σήμερα εξακολουθεί να δεσπόζει ένα σύστημα που περιστρέφεται γύρω από δύο νοσηρούς πολιτικούς πυλώνες. Την παρασιτική δεξιά και την παρασιτική αριστερά.

Τη Δεξιά εκπρόσωπο της παρασιτικής κρατικοδίαιτης ασύδοτης ιδιωτικής οικονομίας που ζητάει λιγότερο κράτος. Αλλά λιγότερο κράτος για λιγότερο έλεγχο στους εκλεκτούς της. Τους διαπλεκόμενους φίλους της. Της διεφθαρμένης επιχειρηματικότητας τύπου Siemens. Τους εκπροσώπους του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. 

Την αριστερά του παρασιτικού κρατισμού, του αριστερού παλαιοκομματισμού. Την αριστερά που ακόμη προσπαθεί να στήσει την κυριαρχία της πάνω στα συντρίμμια αυτής της χώρας!

Η Ελλάδα που παρασιτεί αποτελείται από μικρές και μεγάλες ολιγαρχίες συμφερόντων. Συντεχνιών όπως μεταξύ πολλών άλλων των ιδιοκτητών ταξί - μαντράδων που προστατεύονται και από τους δεξιούς και από τους αριστερούς εκπροσώπους της παρασιτικής Ελλάδας. 

Μοναδική πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ:
"να μην γυρίσει η δεξιά".
Μοναδική πολιτική πρόταση της ΝΔ:
"να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ". 

Στην πραγματικότητα το μόνο που επιδιώκουν είναι να αναπαραχθεί η επικυριαρχία της παρασιτικής Ελλάδας. Αυτό το σύστημα με τους δυο πυλώνες ψυχορραγεί, βουλιάζει και μας τραβάει στον πάτο όλους μας. Το πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης έχει ήδη καταφέρει να τραβήξει στον πολιτικό βούρκο όλα τα μεγάλα κόμματα που το υπηρέτησαν.

Το πρόβλημα σήμερα λοιπόν είναι πολιτικό με την έννοια πως η σημερινή εξαρτημένη πολιτική τάξη δεν επιτρέπει στη χώρα να ξεριζώσει τις αιτίες του εθνικού μας προβλήματος. Δεν επιτρέπει στη χώρα να δώσει προτεραιότητα στους νέους, στους ανέργους, στους Έλληνες που παράγουν στο κράτος και την οικονομία, που δημιουργούν στον πολιτισμό και τα γράμματα, που πασχίζουν στη ζωή. Αντίθετα μάλιστα.

Στο πλαίσιο αυτό, η κοινωνία δεν αναζητά την ανασυγκρότηση του χώρου ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Δεν παρακολουθεί καν τις προσπάθειες συγκρότησης ενός τρίτου συμπληρωματικού πόλου για να κυβερνάει είτε η παρασιτική αριστερά είτε η παρασιτική δεξιά.

Αυτό που διακαώς περιμένει είναι μια νέα ηγέτιδα πολιτική δύναμη
που θα δώσει πνοή στην ενότητα των Ελλήνων που παράγουν και δημιουργούν.

Έλληνες που παράγουν και οι οποίοι όχι μόνο μπορούν να δώσουν λαϊκό έρεισμα σε μια τέτοια πολιτική πρωτοβουλία, αλλά να την καταστήσουν και εθνικά ηγετική δύναμη. Διότι κατά τα άλλα, η παρασιτική Ελλάδα έχει και το δικό της κέντρο και τη δίκη της κεντροαριστερά.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται καλά όσα γίνονται και ιδίως αυτά που δεν φωταγωγούνται από τα ΜΜΕ. Γι' αυτό και νιώθουν ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν πια να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές προτάσεις για το μέλλον τους.

Αλλά έχουν να διαλέξουν ποιού κόμματος της παρασιτικής Ελλάδας,
το βάρος πολιτικής ευθύνης θα σηκώσουν στις πλάτες τους.

Με ποιανού τα ανοσιουργήματα συνυπεύθυνοι θα γίνουν; Γι' αυτό όλο και περισσότεροι πολίτες απέχουν από τις εκλογές και γενικότερα από τις πολιτικές διεργασίες.

Διότι στην πραγματικότητα τους βάζουν να διαλέξουν ποιο κακό θα ψηφίσουν.

Και επειδή πάντοτε το αδιέξοδο παράγει πανικό και απελπισία γι' αυτό η πολιτική ζωή έχει περιέλθει σε μία απολύτως ανησυχητική κατάσταση.

Εκεί που αποθεώνεται και καθημερινά δεσπόζει τα δόγματα: 

  • - "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
  • - "Δικός μας να 'ναι και ό,τι να ναι".
  • -"Είναι κακή η διαπλοκή όταν είναι δεξιά διαπλοκή. Αλλά όταν η διαπλοκή είναι δική μας", είναι καλή διαπλοκή λέει ο ΣυΡιζΑ.
  • -"Η καταπάτηση της αξιοκρατίας είναι κακή μόνον όταν προέρχεται από το ΣυΡιζΑ" λέει η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Όταν όμως μέχρι το 2014 αυτή δολοφονούσε την αξιοκρατία με το σύστημα 4-2-1 για να εγκαταστήσει έναν κομματικό μηχανισμό χιλιάδων στελεχών ήταν μια χαρά.

-"Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις πρέπει να τηρούν κατά γράμμα το νόμο". Αλλά όταν οι πολιτικοί, και μάλιστα δήθεν μεταρρυθμιστές παραβιάζουν το νόμο, δεν πειράζει. Θα φτιάξουν ένα νέο νόμο για να διαγράψουν τις ποινές που τους επιβλήθηκαν. Όπως έγινε μια νύχτα το καλοκαίρι του 2014 από την προηγούμενη κυβέρνηση για τους Υπουργούς της, σημερινούς πρωταγωνιστές της ΝΔ.

Κι όμως, ακόμη τώρα κάποιοι τολμούν να σας κλείνουν τα μάτια μπροστά σε όλα αυτά τα πολιτικά ανοσιουργήματα.

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Η παλαιοκομματική πολιτική αντίληψη που μας οδήγησε στην υπερχρέωση της μεταπολίτευσης το 2009, ήταν και παραμένει ακριβώς η ίδια αντίληψη που μας κράτησε δέσμιους στα μνημόνια. Εξαιτίας της το μνημόνιο αντί για προσωρινή εξελίχθηκε σε μόνιμη κατάσταση. Αυτή ακριβώς ήταν που, αντί να μας επιτρέψει να βγούμε από το 2ο μνημόνιο το καλοκαίρι του 2014, όπως ήταν προγραμματισμένο, μας οδήγησε κακήν κακώς στο 3ο μνημόνιο. Την ώρα μάλιστα που η Ελλάδα ήταν πια μια χώρα με οριακό πρωτογενές πλεόνασμα κι όχι με έλλειμμα. 

Όταν θα γίνει ο τελικός απολογισμός θα αποδειχτεί ότι το κόστος του παρατεταμένου εγκλωβισμού της χώρας στα μνημόνια ήταν μεγαλύτερο από το κόστος των ίδιων των μνημονίων. 

Η παρασιτική Ελλάδα για να επιβιώσει θέλει να μην αλλάξει τίποτα. Γι' αυτό θέλει πολιτικούς που δεν αλλάζουν τίποτα, εκτός από τις απόψεις τους. Πολιτικούς που μπορούν μέσα σε ένα 24ωρο να ξεχάσουν τι λέγανε. Αρκεί να περάσουν από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Ή αντίστροφα. Να περάσουν από την κυβέρνηση στην αντιπολίτευση. Πολιτικούς που δεν παράγουν αλλά αναλώνουν ιδέες. Πολιτικούς ετερόφωτους. Που μπορούν μετά από 10 και 20 χρόνια σε θέσεις εξουσίας να έχουν παράξει μηδενικό αποτέλεσμα για τον πολίτη.

Βασική, υπαρξιακή αρχή για την παρασιτική Ελλάδα είναι η συντήρηση του οικονομικού και κοινωνικού status quo. Η παρασιτική Ελλάδα δεν πιστεύει σε ένα σύγχρονο κι ανεξάρτητο ρόλο του κράτους. Θέλει ένα κράτος ελεγχόμενο από αυτήν και τα κόμματά της, με κάθε τρόπο.

Κι ένα κράτος για να ελεγχθεί ένας είναι ο τρόπος. Μέσω του κομματισμού να ελέγξουν τις υπογραφές στο κράτος. Τις υπογραφές στο κράτος έχουν οι προϊστάμενοι, οι διευθυντές.

Γι αυτό έπρεπε το 2014 επί Μητσοτάκη, να καθαιρέσουν τους χιλιάδες, τους πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους αξιοκρατικά επιλεγμένους διευθυντές. Στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο Γενικός Διευθυντής με τα περισσότερα, 1198,19 μόρια αξιοκρατικής αξιολόγησης υποβιβάστηκε σε απλό υπάλληλο και στη θέση του να τοποθετήθηκε ο κομματικά εγκάθετος, τελευταίος στη μοριοδότηση με 897,88 μόρια.

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η παρασιτική Ελλάδα σήμερα εξακολουθεί και δεσπόζει. Αυτή η Ελλάδα για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή της έναν τρόπο έχει. Την παραγωγή εξαρτημένου από αυτήν, πολιτικού προσωπικού. Η εξάρτηση είναι ο τροφοδότης λογαριασμός της παρασιτικής Ελλάδας. 

Τα μπόνους εδρών του εκλογικού νόμου, ο σταυρός προτίμησης και οι πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες είναι οι λεωφόροι που παραδίδουν το πολιτικό δυναμικό της χώρας στις "καλές υπηρεσίες" της Ελλάδας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αυτής της Ελλάδας που για να επιβιώσει χρειάζεται χειραγωγημένους πολιτικούς. 

Πρέπει να πούμε όχι στη χειραγώγηση της πολιτικής από τα ΜΜΕ.
Αλλά και όχι στον εκβιασμό και τη χειραγώγηση των ΜΜΕ από την πολιτική.

Το θέμα δεν είναι ποιος θα εκβιάζει ποιον. Το θέμα είναι ο καθένας να επιτελεί ανεξάρτητα το ρόλο του. Να λοιπόν, γιατί η παρασιτική Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τέτοιους πολιτικούς. Πολιτικούς που πρόθυμα διεκπεραιώνουν τέτοιες αποστολές αλλά και σιωπούν όταν αποκαλύπτονται τα παραπάνω. Και ναι υπάρχουν χειραγωγημένοι πολιτικοί όπως και διεθνώς. Υπάρχουν και υπήρχαν πολιτικοί που με ένα τηλέφωνημά τους επιβάλλεται τι θα ψηφίσουν. Πότε θα μιλήσουν, πότε θα σιωπήσουν. 

Η παρασιτική Ελλάδα έχει τους δικούς της 40ηδες,50ηδες,60ηδες.

Έχει και τους παλιούς και τους νέους εκπροσώπους της. Έχει τη δίκη της θεσμοποιημένη οικογενειοκρατία.

Έχει πολιτικούς μυημένους στο μαύρο πολιτικό χρήμα. Πολιτικούς φίλους
των κάθε λογής Χριστοφοράκων. Η παρασιτική Ελλάδα θέλει πολιτικούς που ξεπλένουν το παρελθόν της.
Που ξεπλένουν τη σκοτεινή πλευρά της μεταπολίτευσης με τις επιλογές προσώπων για τα ανώτατα πολιτειακά αξιώματα, όπως έγινε πρόσφατα.

Που ξεπλένουν το φορολογικό της παρελθόν. Είτε ισχυριζόμενοι πως δεν μπορούν να ελέγξουν Ελβετικές τραπεζικές λίστες. Είτε όπως αποκαλύφθηκε πως συνέβη το 2012, μη αποδεχόμενοι να παραλάβουν άλλες τέτοιες. Διότι ο βασικός κανόνας λειτουργίας της παρασιτικής οικονομίας προβλέπει υπερδανεισμένες επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις πτωχευμένες με άδεια ταμεία, όμως τους μετόχους τους να έχουν γεμάτους λογαριασμούς στην Ελβετία.

Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ

Έτσι έχει απλωθεί ένα γενικευμένο αίσθημα κοινωνικής αδικίας και κοινωνικού αδιεξόδου. Κοινωνική αδικία που οδηγεί όλο και περισσότερους Έλληνες στην αποχή. Κοινωνική αδικία που οδήγησε όμως και ορισμένους άλλους στην πολιτική επιλογή φασιστικών πολιτικών κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή.  Όμως η ΧΑ δεν δικαιούται να υποδέχεται και να περιθάλπει το πληγωμένο περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων. Όχι μόνον γιατί πρόκειται για μια νεοναζιστική και ρατσιστική οργάνωση. Οργάνωση που έχει βάψει τα χέρια της με αίμα. Αλλά διότι η δήθεν αντισυστημικότητα της σταματάει εκεί που αρχίζουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Τα συμφέροντα αυτών με τους οποίους διαπλέκεται η ΧΑ, αυτών που χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΠΟΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Ε λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι αυτό που σας λένε. Το πρόβλημα είναι αυτοί οι ίδιοι. Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα εγκαθιστώντας και τρέφοντας έναν παρασιτικό κρατισμό για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Το πρόβλημα είναι επίσης όλο αυτό το αντιπαραγωγικό σύστημα διακυβέρνησης που εγκαθίδρυσαν στη χώρα. 

Το πρόβλημα είναι αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα κι αυτοί που εδώ και 6 χρόνια δεν αφήνουν να λυθεί το πρόβλημα. Αυτοί που σήμερα κατέχουν τα ανώτατα πολιτειακά αξιώματα της χώρας.

Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι της Ελλάδας που πεθαίνει. Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της εθνικής μας αυτοκτονίας. Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην αυτοχειρία.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι αυτό που σας λένε. Το πρόβλημα είναι που κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η πραγματικότητά μας ως χώρα. Που είμαστε στο χείλος του γκρεμού και νομίζουμε ότι μπορούμε να πάμε μπροστά χωρίς να αλλάξουμε κατεύθυνση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ήρθε το τέλος του κόσμου όπως σας λένε. Το πρόβλημα τους είναι ότι ήρθε του τέλος του κόσμου του δικού τους, του κόσμου τους όπως τον ξέραμε. Το πρόβλημα είναι πως το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, αντί να εξερευνά το μέλλον με τηλεσκόπιο για να αντιληφθεί έγκαιρα τι είναι αυτό που έρχεται από μακριά, νομίζει ότι αρκεί απλώς να προσπαθεί να το "αναζητά" με τα δικά του μάτια, όταν μάλιστα αυτά υποφέρουν και από πολιτική μυωπία. Το χειρότερο. Όταν καμία φορά το σημερινό πολιτικό σύστημα πιάνει στα χέρια του έναν φωτογραφικό φακό, αυτόν τον έχει στραμμένο στον εαυτό του. Δηλαδή βγάζει σέλφι!

Όταν κάποιοι στους οποίους πίστεψες σε προδίδουν, δικαιούσαι άραγε να προδώσεις κι εσύ όσους πιστεύουν σε εσένα; Η απάντηση είναι όχι.

Δεν δικαιούμαστε να προδώσουμε τα όνειρα των παιδιών μας,
επειδή ένα παρασιτικό πολιτικό σύστημα πρόδωσε εμάς. Οφείλουμε να το αλλάξουμε.